LinkBack URL
About LinkBacks
Do lokalizacji programów można wykorzystać różne narzędzia, jednak skupię się tutaj na zestawie narzędzi dostarczanych przez Apple.
Pierwszą rzeczą, na którą musimy zwrócić uwagę to struktura wewnętrzna programu. Możemy się z nią zapoznać po zaznaczeniu znaczka programu i wywołaniu menu kontekstowego, z którego wybieramy polecenie "Show Package Content".
Należy przede wszystkim ustalić, które teczki wewnętrzne programu zawierają pliki lokalizacyjne (teczki English.lproj lub en.lproj). Mogą się one znajdować nie tylko w teczce Resources, ale również Plug-Ins, Frameworks, Panes, etc. Tak naprawdę struktura wewnętrzna programu zależy w dużej mierze od programisty.
Przed przystąpieniem do lokalizacji należy się upewnić, że wszystkie pliki .strings zachowane są w formacie UTF-16. W tym celu należy je otworzyć programem AD Viewer i zachować, w razie potrzeby, w prawidłowym formacie.
Po tych wstępnych zabiegach możemy przystąpić do pierwszej lokalizacji. Należy w tym celu uruchomić program AppleGlot i w jego preferencjach ustawić domyślną parę języków (na przykład en i pl). Program wymaga stworzenia specjalnej teczki, tak zwanego środowiska lokalizacyjnego. Dokonujemy tego przez utworzenie na twardym dysku teczki (nazwa nie powinna zawierać spacji), a następnie wskazanie jej w AppleGlot poleceniem menu Tools > Create Empty Environment.... Program utworzy we wskazanej teczce niezbędną strukturę teczek roboczych.
Program, który chcemy zlokalizować, należy przenieść do teczki _NewBase.
Teraz możemy otworzyć w programie AppleGlot nasze środowisko lokalizacyjne poleceniem File > Open...
W teczce _NewBase może znajdować się wiele programów, nad lokalizacją których będziemy pracować równocześnie. Praca podzielona jest na trzy etapy:
1. Stworzenie struktury nowego języka na podstawie języka bazowego;
2. Aktualizacja tłumaczenia;
3. Zamknięcie tłumaczenia wraz z usunięciem plików roboczych.
W związku z tym istnieje możliwość włączania i wyłączania programu z wykonywanej operacji, gdyż, na przykład, zamykając jeden program, pozostałe możemy chcieć pozostawić w spokoju, ponieważ nie zakończyliśmy jeszcze ich tłumaczenia. Służy temu kolumna oznaczona znakiem jabłka. Należy w niej zaznaczyć programy, które chcemy w danym momencie opracować.
Teraz możemy przystąpić do stworzenia pliku słownictwa. W tym celu należy w AppleGlot wykonać polecenie Actions > Initial Pass. Utworzy ono kopię lokalizowanego programu w teczce _NewLoc, a także pliki słownictwa użytego w programie: plik roboczy .wg i plik docelowy .ag.
Kopia będzie zawierała również teczki polskich zasobów językowych pl.lproj.
Należy teraz w programie AppleGlot otworzyć podwójnym kliknięciem plik .wg. Uruchomi się program AD Viewer i możemy przystąpić do tłumaczenia.
Polega ono na wpisywaniu polskiego tłumaczenia wierszy base loc... w wiersze tran loc.... Po przetłumaczeniu partii materiału można zapisać plik .wg, wrócić do AppleGlot i wykonać polecenie Actions > Incremental Pass. Spowoduje ono, że przetłumaczone słownictwo zostanie przerzucone do pliku .ad, a powtarzające się polecenia zostaną przetłumaczone automatycznie. Dzięki temu wystarczy raz przetłumaczyć polecenie Open, a program sam podstawi jego tłumaczenie do wszystkich wystąpień w pliku .wg.
Po zakończeniu tłumaczenia, czyli przetłumaczeniu całego słownictwa z pliku .wg, należy w AppleGlot wybrać polecenie Actions > Final Pass. Usunie ono z naszego zlokalizowanego programu pliki robocze i pozostawi plik programu niemal gotowy do publikacji.
Ostatnim krokiem jest otworzenie każdego pliku .nib znajdującego się wewnątrz teczek pl.lproj i upewnienie się, że z powodu różnej długości słownictwa oryginalnego i tłumaczonego nic się nie "rozjechało" w interfejsie naszego programu. Najlepiej posłużyć się w tym celu programem Interface Builder z pakietu Apple Developer Tools.
Ostatni ze wspomnianych tu programów, AppleTrans, służy do tłumaczenia systemów pomocy i plików dokumentacji. Ale o tym w następnym odcinku
